Wsparcie dla naszych Kolegów z Krakowa

[Lord Vader]

I ze szczytnego celu stał się zlew. Kto winny niech się odepnie od tej społeczności (już obiecywał)!

Zapomnij Koluniu!
Wszak widzisz, że ignorancja patafiana nie przejawia się tylko przekonaniem, iż to Forum przeglądają same niedouczone debile,
nie czytający prasy czy też innych portali informacyjnych, którym musowo trzeba wskazać treści, dawno opublikowane w innym
miejscu. Popatrz, jak niefrasobliwie, a wulgarnie potrafi zanieczyścić niemal święte tematy, osobistymi wspominkami o ludzkich
wydzielinach. Nie dociera tu sugestia o znaczeniu dyskusji o ideach, lecz musi się pojawić smród zohydzania innych osób, celnie
piętnujących prymitywizm, wulgarność czy niedouczenie.
Zauważ; przy braku argumentów w danym temacie, ZAWSZE otrzymasz tu osobową, najczęściej wulgarną "odpowiedź" ...

 

[tele]

Te mityczne 2 minuty paradoksalnie przeczą oficjalnej narracji, jakoby o godzinie 15:00 w rejonie Starego Miasta znajdowało się więcej sił policyjnych.

Nikt nie kwestionuje bohaterstwa Policjantów, którzy samodzielnie ruszyli w pościg za zamachowcem. Z szacunku dla ich postawy trzeba też zadać MSWiA oraz kierownictwu Policji trudne pytania.
Nie mówienie całej prawdy uderza w tych dwóch dzielnych Policjantów.

Co ważne, policja do tej pory nie podała dokładnej godziny dojazdu drugiej załogi i kolejnych – zarówno w rejon Rynku Głównego, jak i ulicy Dietla. W tym świetle chwalenie się dwuminutowym czasem reakcji staje się działaniem nielogicznym.
Dlaczego?

Skoro cała interwencja jedynego zaangażowanego patrolu trwała zaledwie 2 minuty i do tej pory nie pojawił się inny patrol to oznacza, że w najbliższej okolicy nie było żadnych innych funkcjonariuszy w patrolu samochodowym.

Jeśli patrol Policji podejmujący bezpośrednią interwencję za zamachowcem przejeżdża w 2 minuty z Rynku Głównego do ulicy Dietla
można założyć, że innym patrolom Policji "będących" w tym samym rejonie zajęłoby to tyle samo czasu.

Warto przeanalizować mechanizm też samej akcji. Interesująca załoga otrzymała polecenie interwencji od dyżurnego. Skoro dyżurny Komendy Miejskiej Policji w Krakowie przekazał informację o strzelaninie na Rynku Głównym wszystkim podległym patrolom, to jednostki operujące w obrębie Starego Miasta i Kazimierza dysponowałyby dokładnie takim samym czasem na podjęcie działań jak ten patrol. I byłoby te patrole widać
Byłoby widać i słychać policyjnie samochody.

Gdyby w tym rejonie fizycznie znajdowały się inne patrole zmotoryzowane, dotarłyby na miejsce wymiany ognia niemal równocześnie z pierwszym radiowozem lub odcięłyby drogę ucieczki zamachowcowi z innej strony. Na miejscu -na Rynku Głównym - była obecna Staż Miejska i też ją było widać jadącą za patrolem Policji. Więc, jakby były na miejscu inne patrole Policji to by pojawiły się za patrolem Policji.

Tymczasem na dostępnych materiałach nie widać nikogo innego. Widzimy wyłącznie dwóch funkcjonariuszy, którzy samotnie pełnili służbę w swoim rejonie. Żaden inny patrol nie jechał ich trasą, ani nie pojawił się w miejscu strzelaniny w kolejnych minutach po zakończeniu wymiany ognia. Brak podania dokładnej minuty i sekundy, w których na ulicy Dietla pojawiły się kolejne oznakowane radiowozy, to klasyczny zabieg unikania niewygodnego tematu. Zostali zadysponowani, pojawili się. Koniec. Wszystko jest dobrze. Nie zadawajcie pytań. Zadysponowanie nie oznacza obecności w danym miejscu i czasie patrolu.

Gdyby na Starym Mieście i Kazimierzu faktycznie dyslokowano dodatkowe siły, zdołałyby one dotrzeć na miejsce w kilka minut. Nie ma jednak żadnych dowodów na to, że tak się stało – na filmach nagrywanych przez świadków nie widać ani jednego dodatkowego wsparcia dla tych dwóch dzielnych Policjantów. Pojawiły się głosy, że ten patrol jadąc za zamachowcem chciał kupić czas, czyli utrudniać mu działenie i jednocześnie czekać na wsparcie. Ważnym dowodem jest to co było przekazywane do dyżurnego i od dyżurnego.

Warto dodać, że do zatrzymania zamachowca doszło zaledwie 300–400 metrów od siedziby Komisariatu Policji I w Krakowie na krakowskim Kazimierzu ul. Szeroka. W warunkach rzekomo pełnej gotowości i rzekomego dużego zagęszczenia sił, pomoc z tak bliskiej jednostki – choćby w postaci policjantów wybiegających z budynku – powinna być widoczna na nagraniach tuż po zakończeniu wymiany ognia.
Pytania o przebieg interwencji mają sens bo musimy znać prawdę o jej przebiegu. Nawet tą niewygodą, aby nie było więcej takich samotnych bohaterskich interwencji Policjantów.

 

[tele]

Kolejna bardzo cenna analiza, uzasadniającą także zasadność i celowość niniejszego tematu, pro publico bono rownież. Jakość prawnej analizy i sposób procedowania oraz końcowe oceny procesowe działań naszych Kolegów będą miały charakter prejudykatu dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie, zmuszonych przez sytuację użyć broni służbowej bądź ją wykorzystać w robocie.

Zamachowiec zmarł. Za chwilę skrajna lewica i propalestyńskie ugrupowania zaczną wrzeszczeć że policjant nadużył uprawnień wykonując wyrok na leżący terroryscie poprzez oddawanie strzałów z bliska do leżącego i nieuzbrojonego ( jak się wydaje?) napastnika. Uporządkujmy więc fakty i okoliczności.

Nagrania (m.in. zweryfikowane przez media) pokazują policjanta podchodzącego do leżącego napastnika, oddającego serię strzałów (ok. 6–7) z bliska, a następnie samego upadek/osłabienie z powodu ran. Broń napastnika leżała w pobliżu. Policjant działał w sytuacji, w której sam był już ciężko ranny, bez natychmiastowego wsparcia, z ryzykiem utraty przytomności wskutek utraty krwi.

Użycie broni palnej przez policję reguluje ustawa o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (art. 45 i nast.). Broń można użyć, gdy środki przymusu bezpośredniego są niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania, m.in.:
• w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność policjanta lub innej osoby albo przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu;
• przeciwko osobie, która nie podporządkowuje się wezwaniu do porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia stanowiącego zagrożenie.

Dodatkowo działa kontratyp obrony koniecznej (art. 25 k.k.) oraz stan wyższej konieczności. Policjant w trakcie wykonywania obowiązków służbowych korzysta z uprawnień ustawowych, a ocena legalności uwzględnia realia dynamicznej sytuacji, a nie „idealny” ogląd z dystansu. Sąd Najwyższy i doktryna podkreślają zasadę subsydiarności (broń jako ostateczność), ale w przypadku aktywnego, uzbrojonego sprawcy masowego ataku próg jest niższy.

Ocena konkretnej sytuacji:

• Zagrożenie nie ustało automatycznie z momentem, gdy napastnik leżał. Miał on właśnie dokonać masakry, był uzbrojony (broń w zasięgu), działał celowo i z determinacją. „Leżący” nie oznacza „zneutralizowany” – zwłaszcza przy ranach, które nie muszą natychmiast unieruchamiać. Ryzyko, że sięgnie po broń, dobije rannego policjanta i będzie kontynuował atak (w centrum miasta, z potencjalnie kolejnymi ofiarami), było realne i poważne. Policjant musiał brać to pod uwagę w ułamkach sekundy.
• Stan policjanta. Ciężkie rany, upływ krwi, samotność, brak natychmiastowego wsparcia, ryzyko utraty przytomności – to klasyczna sytuacja, w której konieczne jest szybkie i zdecydowane wyeliminowanie zagrożenia. Nie można oczekiwać, że ranny funkcjonariusz będzie „delikatnie” zabezpieczał sprawcę, ryzykując własną śmierć i dalsze ofiary. To nie jest sytuacja spokojnego aresztowania po zakończonym zagrożeniu.
• Cel i proporcjonalność. Strzały służyły neutralizacji bezpośredniego zagrożenia życia (własnego i potencjalnych ofiar), a nie „egzekucji” czy zemście. W realiach aktywnego terrorysty z bronią długą i amunicją w pojeździe, kilkukrotne strzały z bliska w celu upewnienia się o unieszkodliwieniu mieszczą się w dopuszczalnej intensywności. Gen. Roman Polko (były dowódca GROM) publicznie wskazywał, że ranny policjant neutralizował zagrożenie z poświęceniem, bo sprawca nadal mógł sięgnąć po broń.

Formalna ocena należy do prokuratury i ewentualnie sądu (śledztwo obejmuje m.in. okoliczności użycia broni). Jednak z dostępnych faktów i nagrań wynika, że nie doszło do przekroczenia uprawnień w sensie nadużycia – wręcz przeciwnie: działanie było konieczne, by zakończyć zamach. Krytyka „strzałów do leżącego” ignoruje dynamikę, obrażenia policjanta i charakter sprawcy. W podobnych przypadkach (aktywny shooter / terrorysta) standardem jest kontynuowanie użycia siły aż do pełnej neutralizacji zagrożenia.

Podsumowując: w tych realiach strzały były uzasadnione koniecznością ochrony życia. Policjant działał w granicach prawa i obowiązku, w warunkach ekstremalnego zagrożenia.